سوى هستى از عدم در هر زمان * هست دائم كاروان در كاروان باز از هستى روان سوى عدم * مىروند اين كاروانها دم بدم جزوها را رويها سوى كُل است * بلبلان را عشق بازى با گل است آنچه از دريا به دريا مىرود * از همان جا كآمد آن جا مىرود ( مولوى ) [ رهبرى انبيا و اوليا ] و حكمت بالغهء حضرت الهيّه مقتضى آن است كه رفتن و آمدن خلايق در اين راه خطّ موهوم كه مذكور شد بىرهبرى كه متّصف به كمال اعتدال جمعى الهى باشد ميسّر نگردد . و آن جماعت كه متّصف بدين كمالند أوّلًا و بالذّات انبيايند كه مظاهر حقيقت نبوّت روح اعظم‌اند و ثانياً به سبب متابعت انبيا اوليايند ، قدّس اللَّه أسرار هم ، فلهذا فرمود كه : در اين ره انبيا چون ساربانند * دليل و رهنماى كاروانند ( شيخ محمود شبسترى ) يعنى در اين راه مبدأ و معاد و نزول و عروج ، انبيا كه به حسب كمال ذاتى اطّلاع بر حقايق امور و منازل و مراحل و حمدات و موانع راه حقيقت يافته‌اند چون ساربانند ، يعنى چنانچه ، ساربان در كاروان ضبط و نگاهبانى اشتران مىنمايد كاروان را با احمال و اثقال به وسيلهء اشتران باربردار به منزل مىرساند ، انبيا نيز ضبط و نگاهبانى نفوس خلايق از افراط و تفريط اخلاق و اوصاف و اعمال مىنمايند به صراط مستقيم عدالت هدايت فرموده به منزلگاه كمال كه وصول به مبدأ است مىرسانند . و در تشبيه انبيا به ساربان اشارتى است دقيق كه نفس انسانى را گاهى كه مستعدّ